Kunst: Ik krijg geen adem

De vele beelden die ik gezien heb van de oorlog in Oekraïne geven me nog steeds een machteloos gevoel. De angst in de ogen van de bejaarde, zieke of gehandicapte mensen die geen kant uit kunnen en volledig afhankelijk zijn van de goede wil van andere mensen maakt me verdrietig en boos. De kinderen met lege ogen, de vele dieren die aan hun lot zijn overgelaten en de mannen die dapper een geweer oppakken om hun land te gaan verdedigen…waarom moet dit deze mensen overkomen?

Opgegroeid in de Koude Oorlog weet ik nog goed hoe naar het is om, als kind, iedere dag bang te zijn voor een mogelijke kernoorlog; je leerde leven met het idee dat het er allemaal niets meer aan toe deed als ‘de bom’ zou gaan vallen. En ook deze dreiging is nu weer terug…

Zoals gewoonlijk probeerde ik deze emoties te verwerken in het maken van kunst…ik schilderde de kleuren van oorlog en pure slechtheid in een patroon van vlammen en de rook van de vele bommen die gevallen zijn. Ook schreef ik er een gedicht over Ik krijg geen adem

Ik maakte dit werk op bruin pakpapier wat meekwam in een pakket dat ik besteld had. Ik gebruikte acrylverf, water, softpastelkrijt, zwarte inkt en ecoline.

Kunst: Wij vechten voor onze toekomst